“Ik mag er zijn. Met en zonder haar!”

Every cloud has its silver lining…..

Tegelijkertijd is het ook een van de beste dingen. Dat klinkt heel tegenstrijdig en begrijp me niet verkeerd, als ik had mogen kiezen dan zou ik hier nooit voor kiezen. Maar in the end heeft het me veel sterker gemaakt als persoon en raar maar waar juist zelfverzekerder. Mijn silver lining dus!! Ik mag er zijn! Met of zonder haar!

Ik had er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat mijn uiterlijk zo belangrijk voor me was en al helemaal niet dat ik er ergens ook een soort van zekerheid uit haalde. Dat drong pas tot me door, toen door mijn haaruitval mijn hele identiteit gevoelsmatig aan het wankelen werd gebracht.
Gelukkig ben ik opgevoed vanuit de gedachte dat je geen invloed hebt op wat het leven allemaal voor je in petto heeft, maar wel op hoe je hier vervolgens mee om gaat. Slachtoffer worden van de situatie zit hierdoor niet in mijn genen. Dat betekent niet dat het geen moeilijke weg was. Anderhalf jaar lang in onzekerheid zitten over een diagnose en leven tussen hoop en verdriet doet een mens geen goed. Ik was wanhopig en tegen het depressieve aan. Maar samen met de hulp van een psycholoog en de fantastische zorg en mooie haarwerken van Viola en Dave verdween mijn haar langzaam van het enige waar ik aan kon denken, naar iets waar ik me steeds minder zorgen over maak. En dat is een heerlijk gevoel. Het leven heeft zoveel moois te bieden en is daarnaast veel te kort om je over iets als haren oneindig lang druk te maken.

Deze acceptatie zorgt er ook voor dat ik langzaam maar zeker steeds opener wordt over mijn “probleem”. In mijn privé omgeving doe ik er niet meer geheimzinnig over en is de schaamte bijna weg. Afgelopen december heb ik er voor gekozen om ook op mijn werk uit de kast te komen. Het is nog geen grote linnenkast, eerder een klein ladekastje, maar ik ben onwijs trots op deze stap. Ik werk namelijk in een ontzettende mannenwereld waar de verhouding man/vrouw 88%/12% is.

De aanleiding om deze stap te zetten was de combinatie van enerzijds een training die ik met een aantal collega’s aan het doen was anderzijds de opmerking van een vrouwelijke collega met wie ik nauw samenwerk. Vooral die laatste overviel me en gaf me een dusdanig naar gevoel, dat ik dacht “dit wil ik niet meer”. We waren op een afdelingsuitje bezig met een quiz over de afdeling, met weetjes en eigenaardigheden. In de quiz zaten ook een aantal foto’s waaronder ook een van mij van anderhalf jaar geleden. Op die foto heb ik iets korter haar dan ik nu heb. De overgang van het haarwerk dat ik nu draag en toen is heel geleidelijk gegaan dus daar heeft de betreffende collega het m.i. niet aan kunnen opmerken. Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat zij een vermoeden had. Toen mijn foto waarop ik een grote oranje hoed op had voorbij kwam en ik zei dat ik het een vreselijke foto vond, reageerde ze met “je haar is daar ook zo anders….heb je naast de hoed soms ook een pruik op”? Dat overviel me enorm, met name omdat er allemaal collega’s bij stonden. Maar ik reageerde nonchalant met “nee joh, dat is anderhalf jaar geleden en toen was ik net naar de kapper geweest, ja ja daar kom ik soms ook wel eens”.

3 weken later heb ik naar haar en een aantal andere personen een uitgebreide mail gestuurd met mijn grote openbaring. Van iedereen kreeg ik een reactie….behalve van haar. Dat was ongemakkelijk. Maar inmiddels denk ik dat hier echt geen opzet achter zit, maar dat ze zich gewoon geen houding weet te geven na haar eerdere opmerking. Ik heb nog niet de moed gevonden om het er nog eens over te hebben, maar eerlijk gezegd hoeft dat ook niet meer. Ik sta er boven en heb er geen last meer van. Voor de rest alleen maar lieve reacties. Dat geeft zoveel kracht! Dat kan ik niet in woorden uitdrukken. Ik kan het een ieder die twijfelt om deze stap te zetten alleen maar van harte aanraden. Maar ook ik ben er nog niet….ik hang het immers nog niet aan de grote klok. Maar ik ben absoluut op de goede weg. En die inloopkast met verschillende haarkleuren en modelletjes… ooit gaat deze er echt komen!

Carolien, 34 jaar Androgenetica