“Ik voel me eindelijk weer ‘gewoon’ een meisje”

Het begon allemaal toen ik achterop mij hoofd iets voelde, een plek. Ik wist niet wat het was en ik deed er in eerste instantie niets mee. Tot een keer op school  mijn haren werden gewassen en dat de leraar zei “heb heb je veel stress? omdat je kale plekjes hebt”. Ik regeerde er niet echt op want ik wist niet wat ik moest zeggen, ik was geschrokken door de opmerking.

Ik voelde steeds vaker op mijn hoofd of er meer kale plekken kwamen, en maakte  een knotje met mij haar en keek vaker in de spiegel naar de achterkant van mij hoofd. Tot daar zat een grote kale plek zat…. ik liep geschrokken naar mijn moeder die er ook van schrok.

Het was in de zomervakantie, er kwamen meer kale plekken en ik kon geen knotje of staart meer maken, ik was bang dat iemand de kale plekken zouden zien. Er volgende nog meer kale pleken en een hele grote midden op mijn hoofd, er viel meer en meer haar uit. Mijn moeder en ik besloten om naar de dokter te gaan. Ik wou wel een vrouw als dokter. Toen het zo ver was dat ik naar die afspraak moest durfde ik niet meer, ik wilde alleen maar heel graag dat die kale grote plekken weg gingen, en dat ik weer gewoon net als iedereen haar had . Van de huisarts moest ik naar de dermatheloog. Ik was niet meer zo nerveus dan die keer ervoor.  De dermatologe een vrouw vertelde me dat het Alopecia Areata was. Ik kreeg een lotion mee om de plekken mee in te smeren en moest na 6 weken terug komen. Ik was zo geschrokken van dit alles, maar hield me strek tot in de auto naar huis in tranen uit brak. Mijn wereld storte op dat moment in. Ondertussen was school al weer begonnen, en ik was heel bang dat iemand iets iets zou zien en dat ze wat zouden zeggen.

2e afspraak bij de dermatoloog

De lotion werkte niet, er gebeurde niets. Ik had nog meer plekken gekregen en de kale plekken die er al waren, waren nog groter geworden. Het werd steeds moeilijker om het te verbergen. De dermatheloog vertelde dat ik ook injecties in de kale plekken kon krijgen, maar dat werkte ook niet.

Ik vond mezelf zo lelijk

Ik maakte elke dag een klein staartje om de grootste kale plek bovenop te verbergen, ik vond mijzelf er zo lelijk uitzien, maar maar ik kon niet anders. Mijn haar wat er nog wel was werd ook heel pluizing en droog. Ik had bestolen om het tegen mijn beste vriendinnen te zeggen( Demi en Chrystal) hun reactie was heel fijn. Ze waren wel geschrokken maar ze zeiden dat het goed zou komen en dat ze er altijd voor mij zouden zijn, daar was ik heel blij mee. Ik vertelde het ze via de whatsapp omdat ik het face to face niet kon, niet durfde. Ik was te bang voor hun reactie.

Artikel van MoveHs en Alopecia in een tijdschrift

Mijn moeder had in een tijdschift iets gelzen over alopecia. Ze had gelezen over Movehs in Enschede. Het was een zaak met haarwerken, waar mensen werken die ook een haarziekte hebben. Ze weten precies hoe je je voelt. Dat vond ik heel fijn. Mijne moeder en ik hadden een afspraak gemaakt gewoon om te praten. We gingen in de vakantie in oktober. We kwamen daar aan, en ik was best zenuwwachting maar Viola was heel aardig. Zij had het zelfde als mij. Het was heel fijn om iemand te ontmoeten die het zelfde heeft. Ze heeft gekeken naar mijn plekken en we hebben toen ook haarwerken gepast, voor het geval mijn haar nog meer zou uitvallen. Het 2e haarwerk wat ik paste vond ik echt heel mooi, ik was er gelijk helemaal weg van. Ik keek in de spiegel en zag dat ik mooi haar had, ik had even niet meer dat pluizige dunne haar en een hoofd met kale plekken maar weer  echt echt heel mooi haar.

Onderweg naar huis wist ik dat ik dat ik een haarwerk wou. Het klinkt nu alsof ik het wilde, maar niemand wil een haarwerk, maar ik vind mezelf niet meer mooi met die kale plekken en mijn eigen dunne haar, ik werd daar heel onzeker van, ik werd ook zo moe om het de heletijd te verbergen, ik was er helemaal klaar mee. Ik was er hele dagen mee bezig met het te verbergen, en ik werd er steeds onzekerder van.

Met het haarwerk voelde ik me weer een mooi meisje

Toen ik met het passen het haarwerk op had keek ik naar mezelf als een meisje met mooi haar. We hebben die zelfde dag nog gebeld dat ik het wou. Viola adviseerde het in de vakantie te doen zodat ik kon wennen. De donderdag konden we al terug komen, om het af te laten leveren. Ik was heel blij mee, ik was niet meer bang dat iemand iets zou zien en ik hoefde niks meer te verbegen.

Naar school met mijn nieuwe haarwerk

Op de terug weg in de auto had ik een paar selfies gemaakt en naar al mij vriendinnen gestuurd, zodat ze het allemaal weten. Ik had ook 1 selfie op facebook gezet met de tekst “blij met mijn nieuwe look – haar, dankzij MoveHs Enschede niets meer van mijn alopecia te zien”. Nu moest ik nog naar school met mij haarwerk. Dat vond ik best lastig maar ik heb het gedaan en ik kreeg een paar reacties van heb je iets met je haar gedaan? Toen vertelde ik het wat er aan de hand was. Na mijn uitleg over alopecia , kreeg ik hele leuke recties, en ook dat ze mijn nieuwe haar heel mooi vinden.

Voetbal en mijn haarwerk

Ik zit al lang op voetbal. Mijn eerste wedstrijd met mij nieuwe haar was spannend. Ik had een lage straat gemaakt en daar gingen we dan. Het ging goed, ik ben nog paar keer gevallen maar mijn haarwerk bleef zitten. Er werd zelfs aan mijn haarwerk getrokken maar er gebeurde niets!!!, gelukkig. Nu wist ik dat ik gewoon normaal kon voetballen. Ik kreeg steeds meer vertrouwenin mijn haarwerk, en de onzekerheid was weg.

“Mijn haar”, zo voelt het voor mij

Ik zeg “mijn haar” maar zo voelt het voor mij. Als ik in de spiegel kijk mij…. met  haarwerk….., dan voel ik me mooi, en ik voel me compleet. Ik ben er nu niet meer mee bezig, en voel me niet meer onzeker en dat is fijn. Ik vond het in het begin heel lastig en moeilijk met haarwerk maar je went er van zelf aan. Je voelt jezelf k weer mooi, en ik ben weer gewoon een meisje met haar.

Bibi uit Didam, 15 jaar Alopecia Areata